Showing posts with label Mountain. Show all posts
Showing posts with label Mountain. Show all posts
February 22, 2020
January 26, 2020
November 2, 2019
October 19, 2019
September 6, 2019
August 18, 2019
July 4, 2019
June 27, 2019
June 6, 2019
June 2, 2019
May 30, 2019
September 27, 2018
February 24, 2017
Untitled (278)
قله دماوند در میان کلاه سدی (ابر قله)
تو قلب فسرده ی زمینی
از درد ورم نموده یک چند
خامش منشین، سخن همی گوی
افسرده مباش، خوش همی خند!
...
ملک الشعرای بهار
February 3, 2017
February 24, 2013
آسمان به اندازه آبی
...
آسمان به اندازه آبی.
سنگچين ها، تماشا، تجرد.
کوچه باغ فرا رفته تا هيچ.
ناودان مزين به گنجشک.
آفتاب صريح.
خاک خشنود.
چشم تا کار می کرد
هوش پاییز بود.
ای عجيب قشنگ!
با نگاهی پر از لفظ مرطوب
مثل خوابی پر از لکنت سبز يک باغ،
چشم هایی شبیه حيای مشبک،
پلک های مردد
مثل انگشت های پريشان خواب مسافر!
زير بيداری بيدهای لب رود
انس
مثل يک مشت خاکستر محرمانه
روی گرمای ادراک پاشيده می شد.
فکر
آهسته بود.
آرزو دور بود
مثل مرغی که روی درخت حکايت بخواند.
در کجاهای پاییزهایی که خواهند آمد
يک دهان مشجر
از سفرهای خوب
حرف خواهد زد؟
تنهای منظره - سهراب سپهری
April 3, 2011
February 16, 2011
January 20, 2011
Untitled (68)
خاطره سفر دشت سوسن
می رفتيم، و درختان چه بلند، و تماشا چه سياه
راهی بود از ما تا گل هيچ
مرگی در دامنه ها، ابری سر کوه، مرغان لب زيست
می خوانديم: «بی تو دری بودم به برون، و نگاهی به کران
و صدايی به کوير.»
می رفتيم، خاک از ما می ترسيد، و زمان بر سر ما
می باريد
خنديديم: ورطه پريد از خواب، و نهان ها آوايی افشاندند
ما خاموش، و بيابان نگران، و افق يک رشته نگاه
بنشستيم، تو چشمت پر دور، من دستم پر تنهايی، و
زمين ها پر خواب
خوابيديم. می گويند: دستی در خوابی گل می چيد
سهراب سپهری
August 24, 2010
May 10, 2010
Subscribe to:
Posts (Atom)